Mijn laatste woord
Nieuws recht van de bron

OPINIESTUK DE STANDAARD - DE LAATSTE DOET HET LICHT UIT

Terwijl de laatste minuten van de werkweek tergend traag voorbij kruipen, schuifelen schoolkinderen ongeduldig heen en weer in hun banken. Zodra de bel gaat, springen ze op en stuiteren ze door de gangen. Licht uit. Deur dicht.

Op het Churchillplein in Den Haag ging gisteren een andere deur onherroepelijk dicht.

Na een officiële sluitingsceremonie deed VN-secretaris-generaal Antonio Guterres het licht uit in de Ridderzaal. Maar liefst 24 jaar brandde de sol justitiae in het hart van het Joegoslaviëtribunaal. Nu ligt de beklaagdenbank er verlaten bij.

Het tribunaal heeft baanbrekend werk verricht. Juridisch pionierswerk. Alle 161 publiekelijk aangeklaagden werden aangehouden en kregen een sereen proces. Dat sommige processen toch uitliepen op de seizoensfinale van Thuis, lag exclusief aan de beklaagden.

De Bosnisch-Servische legerleider Ratko Mladic deelde aan de lopende band ongepaste thumbs up uit. Toen zijn aanklacht werd voorgelezen, vernederde hij de slachtoffers van Srebrenica met zijn grote, sanitaire verdwijntruc. Hij kreeg alsnog levenslang.

In 2006 eindigde het proces van Slobodan Milosevic met een vroegtijdige cliffhanger. De voormalige president van Joegoslavië werd dood aangetroffen in zijn cel. De Slager van de Balkan had left the building.

Maar qua coup de théâtre, spant één man de kroon: Slobodan Praljak. Deze Bosnisch-Kroatische oorlogsmisdadiger spoelde live in de rechtbank zijn veroordeling door met een dodelijke gifbeker. Santé, Socrates! Geen soapscenarioschrijver zou het zo hebben uitgewerkt. Er was slechts één ding nog meer van de pot gerukt, namelijk Praljaks postume afscheidsfeestje. In Zagreb wachtte hem een uitvaart van tien op de schaal van showbizz.

Wellicht was er in het uitvaartbedrijf enige verwarring tussen de protocollen voor een massamoordenaar en een Eurosongwinnaar.

Ja, zo is het lastig verzoenen. Een kwarteeuw na de gruwelijke feiten leeft er nog veel vijandigheid. De Balkan blijft een regio die je alleen kan aanraken met de chirurgische voorzichtigheid van Dokter Bibber.

Dat betekent niet dat het Joegoslaviëtribunaal heeft gefaald. In de Volkskrant verwoordt tribunaalrechter Alphons Orie, die onder andere Ratko Mladic levenslang gaf, het zo: ‘Als je met de inzet van het strafrecht ook partijen kunt verzoenen, is dat mooi meegenomen. Maar de primaire doelen van het strafrecht zijn: vaststellen wat er is gebeurd, de verantwoordelijkheid bepalen, en vervolgens een straf opleggen. Het tribunaal is daar in belangrijke mate in geslaagd.’

Eind goed, al goed. En voor de tribunaalrechters een welverdiende vakantie. Wie ontspanning en business toch wil combineren, kan altijd kiezen voor Myanmar. Mooie natuur, aangename temperatuur en grote kans op genocide.

De Standaard, 22/12/2017

22 december 2017 • Pers

OPINIESTUK DE STANDAARD - DE WORTEL EN DE STOK

‘Wie zoet is krijgt lekkers. Wie stout is de roe.’

Wie denkt dat de goedheilig man na 6 december onherroepelijk in de economische werkloosheid belandt, zit er serieus naast. De realiteit is dat zijn beleid de wereld het hele jaar door doet draaien. Ouders en leerkrachten, boekhouders en beleggers, managers en politici, in elk van hen schuilt een hulpsint die afgedwaalde kapoentjes weer op het goede pad wil brengen.

Hoe ze dat doen? Met de veelvuldig bezongen attributen van de Sint: de wortel en de stok.

Simpel gesteld komt de motiveringstheorie van carrots and sticks hierop neer: om een ezel in gang te krijgen, zijn er twee opties. Of je mept hem met een stok in beweging (wel is er een grote kans dat je het vervolgens met Gaia aan de stok krijgt), of je houdt hem een wortel voor. Deze methode werkt niet alleen bij ezels, maar ook bij mensen. Want geef toe, eigenlijk is een mens niets meer dan een ezeltje. Een pakezeltje dat een leven lang te trekken en te sleuren heeft.

Ik ga het hier niet hebben over de ongelijke verdeling van de paklast of dat sommige ezels meer gelijk zijn dan andere. Wel over het feit dat sommige ezels koppiger zijn dan andere. Polen bijvoorbeeld.

Dat de scheiding der machten in Polen even dood is als Karol Wojtyla, is helaas geen breaking news meer. De rechts-nationalistische regering is de democratie al ruim twee jaar aan het kortwieken. Vrouwenrechten werden geknipt – zeg maar gemillimeterd – en kritische media vleugellam gemaakt. Met de presidentiële ondertekening van een nieuwe wet die politieke inmenging in rechterlijke benoemingen toelaat, is het nu ook over en uit met de onafhankelijkheid van het juridische apparaat.

De Europese Unie, internationaal gezien toch een van de best presterende hulpsinten, veranderde in de afgelopen jaren regelmatig van wortel om Polen zoet te houden. Nu zou ik mezelf geen motivatie-expert noemen, maar als 80 miljard euro ondersteuning niet werkt als wortel, tja, dan wordt het tijd voor de stok.

Na het verplichte verbale voorspel, volgde gisteren de actie. De Europese Commissie zette een sanctiemechanisme in gang waardoor Polen zijn stemrecht in de Europese Raad zou kunnen verliezen (DS 21 december). De kans dat dit daadwerkelijk gebeurt, is klein. En dat de Poolse regering de komende maanden effectief inbindt, kan Frans Timmers niet beloven. Wel hoop ik dat dit krachtig signaal eurokritische kapoentjes wat meer in de EU doet geloven.

De Standaard, 21/12/2017

21 december 2017 • Pers

OPINIESTUK DE STANDAARD - EEN BRAVE HENDRIK

Of CD&V-Kamerlid Hendrik Bogaert ooit het boekje De brave Hendrik van Nicolaas Anslijn heeft gelezen? Ik zou gokken van niet. De gedragingen van onze voormalige staatssecretaris zijn niet bepaald zoet te noemen, duidelijker door electorale overwegingen dan door deugdelijkheid ingegeven.

Hoe kun je anders zijn laatste demarche verklaren? In een essay getiteld ‘In vrijheid samenleven’, dat hij maandag voorstelde, lanceert Bogaert een verbod op het dragen van ‘grote en zichtbare religieuze tekens voor religies met meer dan 5 procent aandeel van de bevolking’. De grootste tegenwind kwam niet vanuit de geloofsgemeenschappen, maar vanuit de eigen partij. Er kon niet snel genoeg worden benadrukt dat deze farce geen officieel CD&V-standpunt vertegenwoordigt, maar een klungelige poging was van Bogaert om nog eens iets te raken in de schietkraam van de Vlaamse politiek. Niet geschoten, altijd mis.

Nu de kruitdamp weer is weggetrokken, kunnen we het schietdoel van Bogaert duidelijker zien. ‘Verbod op het dragen van grote, opzichtige religieuze tekens’, ‘enkel voor religies die meer dan 5 procent van de bevolking aanhangt’ en ‘uitgezonderd voor de clerus’? Zeg het maar gewoon, HOOFD-DOEK-EN-VER-BOD. Een hoofddoekenverbod. Een hoofddoekenverbod in de meest gebiedende wijs: gij zult niet buitenkomen met hoofddoek.

Want: welke godsdiensten komen in België aan 5 procent van de bevolking? Niet het jodendom. Niet de sikhs, hindoes of jaïns. Er zijn slechts twee religies die aan een dergelijk aantal raken: het christendom en – tromgeroffel – de islam. Nu, welk van beide godsdiensten zou problemen kunnen ondervinden van een verbod op ‘grote’ religieuze symbolen? De laatste tante nonnekes of de steeds grotere groep Belgische moslims?

Toch ontkent Bogaert dat zijn pleidooi tegen de islam is gericht. Hij wringt zich in prachtige manoeuvres om toch maar niet het woord hoofddoekenverbod in de mond te moeten nemen. Om de vrijheid van opinie te verdedigen, vergelijkt Bogaert de samenleving met een voetbalstadion en speelt hij onder andere AA Gent tegen Anderlecht uit. Hij bedient zich van metaforen uit de tuinbouw – ‘Het gras wordt niet afgeschroeid, enkel bijgeknipt’. Over de islam spreekt hij zogezegd niet.

Kijk, de communicatiespecialiste in mij wil graag haar kersthart tonen. Vandaar ook deze gratis tip: als je echt de vrije opinie wil promoten, begin er dan zelf mee. Maak je punt. Zolang je van communiceren een Cluedo-spel maakt en toehoorders zelf moeten raden op wie je wil schieten, met welk wapen en waarom, kan je boodschap nooit meer zijn dan een lading losse flodders.


De Standaard, 20/12/2017

20 december 2017 • Pers

OPINIESTUK DE STANDAARD - EEN GOUDEN BARST IN DE GROND

Sommige verjaardagen moeten we in mineur vieren. Exact een jaar geleden werd de kerstmarkt van Berlijn opgeschrikt door een terroristische aanslag. Twaalf doden, bijna honderd gewonden, een stad in shock, een land in angst. Terwijl Berlijn veranderde in de hoofdstad van pijn, turfde ergens in regio Raqqa een soldaat van IS een streepje. Berlijn als laatste aanwinst op de aanslagenlijst.

Vandaag worden de slachtoffers herdacht. In gesloten kring weliswaar. De families van de slachtoffers zijn nog niet vergeten dat de eerste brief die ze van de Duitse staat kregen, de factuur was voor de onderzoekskosten. Pas weken later volgde de brief met medeleven.

Ook werd duidelijk dat de aanslagpleger al eerder op de radar van de Duitse inlichtingendiensten was verschenen. En als … dan … hadden ze de aanslag kunnen vermijden (DS 19 december)Een jaar later huist er nog heel wat woede in de hartkamers die door de aanslag werden geraakt.

Toch kunnen slachtoffers en nabestaanden niet anders dan vandaag de plek van het drama weer opzoeken, opnieuw stilstaan bij de wonde. Letterlijk en figuurlijk, want het gedenkteken dat vandaag aan de Kaiser-Wilhelm-Gedächtniskirche werd onthuld, is een gouden barst in de grond. Symbool voor de diepe wond die werd geslagen op die verdomde decemberdag vorig jaar.

Het gedenkteken is zonder twijfel geïnspireerd op de Japanse techniek van kintsugi of kintsukuroi, wat letterlijk ‘samenvoegen met goud’ betekent. Kin is Japans voor ‘gouden’ en tsugi voor ‘samenvoegen’. Het is een eeuwenoude zenboeddhistische techniek die gebroken aardewerk herstelt door de barsten met goud op te vullen. De monniken gooien de scherven niet weg, maar repareren ze. Erkennen de barsten als deel van de geschiedenis van het voorwerp.

Het vraagt vaak bovenmenselijke kracht om niet met scherven te gooien, maar ze proberen te lijmen. Na de aanslagen in Brussel op 22 maart werd Mohamed El Bachiri weduwnaar. Heel zijn leven aan diggelen. Zoveel barsten komt bijna niemand te boven. Maar hij had de kracht om recht te staan, volop liefde te verkondigen en hoop uit te dragen. Iemand moet nu toch eens naar Marvel bellen om te laten weten dat er in Brussel een echte superheld rondloopt. Zonder masker of cape, maar met een overtuigingskracht die een gepantserde tank zou kunnen ontwapenen.

In een ander nieuwsbericht lees ik dat Nederlands politicus Thierry Baudet is uitgeroepen tot politicus van het jaar. Om te barsten. Een arrogant alfamannetje dat met uitspraken als de ‘homeopathische verdunning van het Nederlandse volk’, de scheur van polarisering steeds verder opentrekt. Hoog tijd om in die scheur wat goud te gieten.

De Standaard, 19/12/2017

19 december 2017 • Pers

Opiniestuk De Standaard - Trump verklaart zeven woorden vogelvrij.

TRUMP VERKLAART ZEVEN WOORDEN VOGELVRIJ

Kwetsbaar. Diversiteit. Aanspraak. Transgender. Foetus. Evidence-basedScience-based.

Ziehier de lijst van zeven woorden die voortaan verboden zijn voor het Amerikaanse instituut voor Volksgezondheid. Geef toe. U moest er ook van rillen. Het gevaar spat van de klinkers af. Staart u uitdagend in de ogen. Vannacht zal deze grote boze woordenlijst in uw slaapkamer komen spoken.

Gelukkig heeft de regering-Trump deze sluimerende verbale dreiging tijdig opgespoord. Na uren durend zenuwslopend overleg, kwam uit de Situation Room de oplossing: stilte. Opgelegde, oorverdovende stilte. In het diepste geheim werd de zwijgplicht doorgeseind naar meerdere wetenschappelijke overheidsdiensten. Case closed.

Eind vorige week lekte deze poging tot censuur uit. De Centers for Disease Control and Prevention (CDC), een belangrijke, erkende Amerikaanse overheidsinstelling, werd flagrant aangetast in haar vrije vocabulaire. Na de klopjacht op het wetenschappelijk onderzoek naar klimaatopwarming – die keer dat het woord ‘wetenschap’ uit de missionstatement van het Amerikaanse Milieuagentschap EPA werd gehaald, iemand? – valt nu een andere tak van de wetenschap ten prooi aan de wetenschapsbashing van de regering-Trump.

Door een zwarte lijst van verboden woorden op te leggen, verklaart de regering niet alleen die woorden vogelvrij, ze zwijgt daarmee letterlijk de achterliggende ideeën dood.

Iets niet bij de naam noemen, is de ergste vorm van miskenning. We geven het kind geen naam, dus het bestaat niet. Of voor de liefhebbers van de metafoor: als je een woord afvoert, voer je meteen ook het idee af dat zich in dat woord nestelt. Die vrucht kan zich niet verder ontplooien, de ontwikkeling wordt voortijdig afgebroken. Voor een regering die zich duidelijk antiabortus opstelt, is deze opgelegde en systematische mentale abortus op zijn minst opmerkelijk te noemen.

Achter een dergelijke tactiek kan maar één motief schuilen: doelbewust doodzwijgen.

Het goede nieuws is dat het tegengif vrij te verkrijgen is. Fluisteren, praten, roepen, scanderen: iedereen met een paar stembanden kan een tegenstem zijn.

In januari 1985 verbood de staatsgestuurde Turkse Radio en Televisievereniging het gebruik van 205 woorden, waaronder herinnering, revolutie, droom, theorie, vrijheid en mogelijkheid. Met hun nummer ‘191/205’ maakten de Turkse artiesten Asli Cavusoglu en MC Fuat een vuist tegen dit spreekverbod: ze verwerkten 191 verboden woorden in de songtekst. En omdat verzet niet met grote woorden, maar met kleine daden begint, bij deze een oproep aan Justin Bieber. Kan je bij je komende optredens je hit ‘Baby’ vervangen door een aangepaste versie ‘Foetus’? De voorvechters van het vrije woord zouden u eeuwig dankbaar zijn.

 De Standaard, 18/12/2017

18 december 2017 • Pers

Ghazal tegen het vergeten- Bonusgedicht Radio 1

In opdracht van Radio 1 maakte ik opnieuw een actualiteitsgedicht. Dit keer over het slachthuis van Saydnaya. Ik probeerde het rapport van Amnesty International over de massale executies in de gevangenis van Saydnaya te vertalen naar een ghazal, een traditionele dichtvorm in de Arabische en de Perzische literatuur. Luisteren kan hier. Lezen kan hier:


GHAZAL TEGEN HET VERGETEN

Europa. Open ogen. Mond vol mensenrechten. Eindeloos
academisch kwartiertje. We leren het nooit. Saydnaya.

Habibi. Roep maar. Blinddoek. Mond vol laatste adem. Sprakeloos
je stem verliezen. Tien tot vijftien minuten. Saydnaya.

Ik mis je. Steeds weer wachttoon. Voicemail. Mond vol tanden. Radeloos
als je maar niet. Zolang je niet. Geen nieuws goed nieuws. Saydnaya.

De kunst van het knopen. Leg een lus om elk kind. Genadeloos
het voorbeeld volgen. Van vader op zoon. Ssssstil nu. Saydnaya.

Ooit hadden wij namen. Onthoud ons. De dertienduizend echo’s
tussen Sweida en Damascus. Tot stof en as. Saydnaya.


11 februari 2017 • Pers

opname in ' De 100 beste gedichten voor de VSB Poezieprijs'

Deze blije vogel is opgenomen in de bundel met de 100 beste gedichten voor de VSB-poëzieprijs 2017!

30 januari 2017 • Pers

Dubbelinterview met Charles Ducal in Veto

Het hele interview kan je hier lezen.

15 december 2016 • Pers

voorstelling ' Souvenir van een Vlucht- Amersfoort

In opdracht van Gemeente Amersfoort en Te Winkel producties werkte ik mee aan de theatervoorstelling 'Souvenir van een vlucht' ,een voorstelling over vluchten vroeger en nu. Speciaal voor de gelegenheid schreef en bracht ik het gedicht 'Inpakken/wegwezen'.

De voorstelling maakte heel wat los, maar wat ik onthoud?

Dat een Syrische vluchteling me na het optreden staande hield. Hij greep naar zijn hart en bedankte me zoals alleen mensen die veel verdriet hebben meegemaakt dat kunnen, nederig, dankbaar, klein en groots tegelijk.


01 december 2016 • Optredens

Kanonnenvlees op de radio!

Hoe mijn gedicht 'Aftocht' klonk op de nationale radio? Dat kan je hier herbeluisteren!

16 november 2016 • Pers

Vierde druk voor Kanonnenvlees!

Kanonnenvlees blijft knallen. Binnenkort rolt de vierde druk van de persen!

12 oktober 2016 • Pers

'Baarmoeders Verenigt U': Actualiteitsgedicht voor Radio 1

In opdracht van Radio 1 maakte ik een actualiteitsgedicht over 'Black Monday', het Poolse protest van duizenden vrouwen tegen een totaal verbod op abortus. Het protest had effect: de voorgestelde verstrenging van de wet werd tegengehouden. Luisteren kan hier. Lezen kan hier:


BAARMOEDERS VERENIGT U


kom

met alles wat je draagt

een kind misschien altijd je adem

dat is genoeg


kom

met al je gewicht

de omvang van je dromen

zwel aan zet uit


kom

met al je weken

van twijfel van spijt van bedenktijd

van wanhoop tot geloven


kom

met of zonder god

met of zonder spijt

met of zonder schaamte


kom

met alles

wat in je groeit in je bloedt

je kwaadheid je krampen


wij zijn de weeën van een nieuwe tijd

het water is gebroken


08 oktober 2016 • Pers

Poëziebankje in Sint-Amands

Afgelopen weekend werd ik vereeuwigd in Sint-Amands. 9 van mijn woorden voor altijd te lezen aan dat prachtige water. Diezelfde dag stelde Charles Ducal het prachtige vijfde Dorpsgedicht voor en kwam er officieel een einde aan mijn mooie jaar als dorpsdichter van Sint-Amands.

11 september 2016 • Pers

Lottes leestip voor Azertyfactor

Op vraag van Creatief Schrijven dook ik in de schatkamers van Azertyfactor, op zoek naar de verborgen poëzieparel van de week. En wie zoekt die vindt! Benieuwd naar mijn tip? Lees hem hier.

25 augustus 2016 • Pers

Lottes leestip in Vogue Nederland

...dus we gaan op reis en we nemen mee... Miranda July!

20 augustus 2016 • Pers

Recensie Kanonnenvlees - MappaLibri

Lovende woorden van Yvan de Maesschalck over mijn debuut, je kan ze hier lezen.

Alvast een pracht van een paragraaf om op te warmen:

"Met Kanonnenvlees heeft Lotte Dodion in één haal haar poëtische handtekening gezet. Hoewel ze zich ver houdt van elke drang om te moraliseren en vooral haarscherp registreert waar het op staat, offreert ze een soort geëngageerde lyriek die het hele menselijke bestel in vraag stelt of toch in stelling brengt."

16 augustus 2016 • Pers

Alle middagjournaals op een rijtje

Via deze link kom je op de playlist terecht. Klik play en herhaal en herhaal en herhaal.

03 augustus 2016 • Pers

Middagjournaal Nieuwe Feiten Radio 1- vrijdag 24 juni 2016

'Het kan zo simpel zijn.
4 Minuten oogcontact brengt mensen dichter bij mekaar dan wat dan ook.'


Zo begint een mailtje dat ik vanochtend open klikte.
Er zit een filmpje bij, waar onbekende mensen met gesloten ogen voor elkaar zitten,
dan samen hun ogen openen en kijken. Bijna iedereen begint te lachen of te tranen, het is onmogelijk om onbewogen te blijven.

Hebt ge ooit het filmpje gezien waarin Marina Abramovic haar ex-man Ulay na jaren weer in de ogen kijkt? Meer dan 10 jaar werkten en woonden ze samen. Om uit mekaar te gaan, trokken ze naar de Chinese muur. Ze omhelsden elkaar een laatste keer in het midden van de muur en wandelden nadien elk de andere kant op. Bleven wandelen, keken nooit meer om.

Jaren later zit Abramovic in het Moma. Bezoekers schuiven uren aan om 1 minuut bij haar te zitten. Haar intens en stilzwijgend in de ogen te kunnen kijken.
Opeens verschijnt Ulay. Onaangekondigd. Hij gaat voor haar zitten.
Omstaanders fluisteren, zij spreken niet, ze kijken, een blik wordt bliksem, er hangt elektriciteit in de lucht, ze breken, zoeken elkaars handen, automatisch.

Op weg naar huis kwam ik maanden aan een stuk dezelfde vrouw tegen. Ze zeulde een trolley mee. Eerst twijfelde ik. Of ze op weg was naar de winkel of geen bestemming meer had. Ik liep haar voorbij. Toen de winter begon, verdween ze. Pas gisteren zag ik haar terug. Opeens stond ze daar weer. Voor de winter had ze een kleine vlek onder haar linkeroog, nu is haar hele wang ontstoken. Zonder het te beseffen, keek ik ernaar. Ze begon te praten.

“Sorry dat ik u durf storen”. “Geeft niks.” Of ik wist hoe laat het was.
Ze zei dat ze had beloofd te bellen, vroeg kleingeld voor het telefoonhokje.
We wisten allebei dat dat gelogen was.


Ik gaf haar wat geld en wilde wegwandelen.
Ze hield mij tegen, zocht mijn ogen, zei toen: “Bedankt om mij aan te kijken.”

24 juni 2016 • Pers

Middagjournaal Nieuwe Feiten Radio 1 - donderdag 23 juni 2016

Sommige dagen worden voetnoten in de geschiedenis.

Kleine lettertjes waar we over zullen kijken wanneer we terugkeren in de tijd.
Sommige dagen nemen een valse start, ze beginnen onbenullig, maar nemen later hele hoofdstukken in geschiedenisboeken in.
Nog andere dagen worden aangekondigd met veel drukletters en uitroeptekens en blijken achteraf niet eens een punt achter iets te kunnen zetten.

Tot welke categorie vandaag behoort, weet ik nog niet.

Geschiedenis is iets geks. Pas wanneer iets achter ons ligt, kunnen we het benoemen en beginnen met begrijpen. Terwijl het bezig is, overkomt het ons gewoon. We proberen wel om met een vinger in de lucht te voelen vanwaar de wind waait, maar we weten niet wanneer die weer gaat liggen. We wachten.

Terwijl ik wacht, vraag ik mij af:

Hoe gedraagt ge u op een historische dag? Is er een dresscode?

Belt ge naar vrienden en familie? Houdt er iemand een dagboek bij? Is er een nummer waar we naar kunnen bellen, een hulplijn voor historische momenten?

Terwijl ik wacht, word ik overvallen door verlatingsangst.

Wat als vandaag de dag blijkt dat ik word verlaten door 64 miljoen mensen in 1 keer. “You don’ t know what you’ve got till it’s gone”, zeggen ze en het dringt tot mij door dat ik al die tijd zonder het te weten verliefd was. Op het hele Verenigde Koninkrijk. Elke vierkante centimeter. Elke inwoner. Van de stijve upper class bovenlip tot de gespraytande onderkant. Geordie Shore.

Terwijl ik wacht, hoop ik dat dit referendum een absurde sketch van Monty Python is.

Dat ik op mijn TV-scherm plots ‘and now for something completely different’ zal zien verschijnen. Ik zou lachen en zeggen ‘waar halen ze het toch’.

Als staten en mensen volgens dezelfde principes zouden werken, zou de beslissing simpel zijn. Iedereen weet dat ge af en toe op uzelf moet terugplooien, maar niemand wil een leven lang een afgesloten eiland zijn.

23 juni 2016 • Pers

Middagjournaal Nieuwe Feiten Radio 1 - woensdag 22 juni 2016

Gisteren heb ik de hele nacht wakker gelegen. Het was een acuut geval van plaatsvervangend wakker liggen. Ik dacht niet aan mezelf, maar aan die Britse boekhouder die baron wilde worden. Weet ge nog? Een treurig verhaal feitelijk: iemand hoopt een heel leven als baron te worden erkend, moet dan opeens een DNA-bewijs voorleggen en blijkt uiteindelijk geen blauw bloed te hebben. Niets te titel. Tragisch.

Ik voelde de pijn van die boekhouder. Ik weet wat het is om een titel te moeten opgeven. In het vierde leerjaar had ik een ‘Egyptische periode’, een fase waarin ik dweepte met het oude Egypte. Wekenlang was het mijn ultieme droom en hoogste ambitie om farao te worden. Er circuleren nog poëzie- albums waar ik achter droomjob ‘farao’ heb ingevuld.Toen mijn mama zei dat farao niet voor iedereen was weggelegd , wilde ik ‘gewoon Egyptenaar’ worden. Ook dat kon niet .Als ik nu foto’s van de piramides in Gizeh zie, steekt het nog een beetje.

Los van titels, we willen toch allemaal iets erven.Alleen weten we niet altijd wat. Weet gij het? Concreet? De lampedair van tante Jeanne of de parelketting van ons moemoe?

Ik wist het niet. Dus ik heb de hele nacht wakker gelegen. Schaamteloos maakte ik een inventaris van mijn ouderlijk huis, dat van mijn grootouders, andere mensen die ik ken: wat valt er te rapen?

En misschien is het omdat ik een dichter ben, maar ik ben een sentimentele sucker.Met spullen heb ik weinig. Tegen de ochtend kwam ik tot de conclusie dat ik het liefst een woord zou willen erven van wie ik graag heb gezien.

Van mijn oma bijvoorbeeld het woordje ‘tuujwel’, dialect, het betekent zoiets als toch wel. Een prachtig, koppig woord voor mij het taalkundige bewijs dat alles altijd kan.

Van mijn opa wil ik meenemen hoe hij zijn zinnen afsluit met de woorden ‘verstaat ge’. Hij zegt het vragend en berustend tegelijk.Alsof hij enerzijds zeker wil zijn dat ik hem snap, terwijl ook weet dat wij op dezelfde golflengte zitten. Hoe hij vraagt en begrijpt tegelijkertijd.

Verstaat ge?

22 juni 2016 • Pers

Middagjournaal Nieuwe Feiten Radio 1 - dinsdag 21 juni 2016

Deze morgen nam ik zwijgend de tram naar mijn werk. Rondom mij een hele stad in gesprek. Luid.

Ik zei niks. Ik luisterde.

Iemand sprak over een probleemkind. Ik kreeg jeuk.
De woorden profiteurs, zeker Polen. Het jeukte harder.
Homo’s- altijd die wijven ook
De jeuk werd harder, het was niet te houden, ik begon te krabben.
En toen besefte ik het: ik ben allergisch aan labels.

Labels zijn voor kledingstukken. Confituurpotten. Ingemaakte keukenexperimenten waarvan je anders na drie maanden diepvries niet meer zou weten of het uberhaupt ooit voedsel was.

Labels zijn niet voor mensen. Het enige dat een mens moet dragen is een voornaam, een achternaam en soms wat letters daartussen.Mijn etiket is Lotte S.L. Dodion. Alleen een dokter mag mij meer determineren, als het gaat over bloedgroepen en BMI.

Toen ik een jaar of tien was, had mijn vader iets mee van zijn werk.
Een Dymo, kent ge dat? Dat is niet zomaar een labelmaker, dat is een labelManager, het summum onder de bureau-artikelen uit de jaren ’90. Een etiketteermachine deluxe.

Ik was er zot van. Ik kneep met al mijn kracht letter na letter in het plaklint, het was verslavend. Alles binnen mijn handbereik kreeg het zwarte, zelfklevende label ‘van Lotte’. Ik denk zelfs dat ik de kat gelabeld heb.
Op een dag was de vulling op en toen was ik het beu. Sindsdien ben ik uitgelabeld.

En ik hoor u denken. Ja maar, das toch praktisch. En inderdaad. Het is handig dat op een bokaal staat wat erin zit. Maar moeten we ook mensen snappen in eerste zit?

Wist ge dat een moet een stempel is? Dat ontmoeten dus letterlijk ontstempelen betekent?

Kijk, ik weet dat we niet allemaal hetzelfde zijn. Sommige mensen hebben nood aan vakjes, verkiezen verklaringen boven verhalen.

Wel, ik kan helpen. Ik ken namelijk een prachtige therapie voor wie dingen graag in hokjes wilt plaatsen. Gij kent het ook; het heet kruiswoordraadsels maken.

21 juni 2016 • Pers

Middagjournaal Nieuwe Feiten Radio 1 - maandag 20 juni 2016

Maandag 20 juni 2016- Wereldvluchtelingendag


Vandaag is geen mooie dag.Ik weet het, we zijn nog maar een paar uur bezig, maar toch. Het wordt geen mooie dag. Vandaag is Wereldvluchtelingendag.

Sommige dagen zijn opgericht om te vieren zoals Werelddierendag, 4 oktober. Dan vieren we hoe we wilde beesten tam hebben gekregen, geven we hen extra dure brokken en vieren we dat we minder alleen zijn.

Sommige dagen vieren we niet, maar staan we stil. Vandaag is zo’n dag.

Ik zit aan mijn bureau en kijk naar zwart-wit foto’s van Belgische vluchtelingen in de Eerste Wereldoorlog. Meer dan twee miljoen waren we. We trokken over grenzen, Frankrijk, Engeland, Nederland. We overspoelden de grensstadjes en rukten steeds verder op. In de kranten verschenen koppen die van nu hadden kunnen zijn: dat we kwamen profiteren, dat we bedreigend waren, losbandige katholieken, vaders, hou uw dochters binnen!

Het was niet zo anders.

Het afgelopen jaar zijn we met het Vredescentrum naar lagere scholen getrokken. We vroegen de leerlingen: ‘Wat zou ge missen als ge op de vlucht zou gaan?’ En ze tekenden het op postkaartjes die we naar Syrische kinderen in kampen in Turkije stuurden.

Ze wensten hun leeftijdsgenootjes lekker eten, genoeg te drinken,Ipads, Playstations, een huisdier om vast te pakken. Ze tekenden vaders en moeders, broers en zussen, muziekinstrumenten, voetballen en tennisrackets.

Ze schreven blijf gezond of ‘kom maar bij mij wonen’.

Er is iets dat kapot in ons gaat als we ouder worden. Als we klein zijn, weten we hoe we een kamp kunnen bouwen uit twee stoelen, wasknijpers en wat lakens; het is pas later dat we steeds meer nodig hebben om ons thuis te voelen, dat alles zo ingewikkeld wordt.

Van alle kinderen en alle kaartjes over het hele jaar was er eentje dat zei ‘ ga terug, er is geen plaats’. Robin was acht en volgens zijn ouders was er niet genoeg plaats.Terwijl Robin dat zei, dacht ik aan hoe weinig plaats ik nodig heb. Het holletje van een oksel is genoeg om veilig te slapen, maar het vraagt wel dat iemand u met open armen binnen wil laten.

De vraag of er wel genoeg plaats is voor meer mensen is niet alleen iets van oppervlakte en statistiek, het is ook perceptie. En misschien, heel misschien is het wel zoals leren parkeren: het lijkt zo krap, maar er is altijd meer plaats over dan ge denkt.

20 juni 2016 • Pers

Deze dichter de hele week op de radio!

En hier is wat u te doen staat:

Plan uw lunchpauze tussen 12 en 13u.

Zoek een stille kamer.

Vind een radio.

Luister.

19 juni 2016 • Pers

Kanonnenvlees in De Morgen

" Lotte Dodion maakt al sinds enkele jaren de Vlaamse en Nederlandse poetry-slampodia en de poëziebordelen aangenaam onveilig. Niet verwonderlijk dat het narratieve en het ritmische belangrijke elementen zijn in haar debuut Kanonnenvlees. Zoals de titel al zegt, zijn we overgeleverd aan de maatschappij, maar ook aan de tragiek binnen de huiskamer. Dodion vertelt het ons hier en daar krachtig, met ernst en humor."

08 juni 2016 • Pers

Derde Druk voor Kanonnenvlees!

Voor al wie de eerste en tweede druk aan zich voorbij liet gaan omwille van tal van goede redenen, de derde druk, dat is echt iets voor u. Ga en koop.

31 mei 2016 • Pers

Recensie Kanonnenvlees in Trouw 16/4/2016

Mooie woorden van Janita Monna over Kanonnenvlees in dagblad Trouw dit weekend.

"Intrigerend wel, dat een jonge dichter, die in het dagelijks leven directeur is van het Vredescentrum van Antwerpen, haar bundel 'Kanonnenvlees' noemt. Anderzijds, misschien ontwikkel je een scherp oog voor de kleine oorlogen die zich in het gewone leven afspelen, als het je missie is om ervoor te zorgen dat de grote oorlogen, als de Eerste Wereldoorlog of de Tweede, de Golfoorlog of de hedendaagse terreur, niet vergeten worden. Lotte Dodion in elk geval wel. 'Kanonnenvlees' is de titel van haar debuut en in de gedichten van deze Vlaamse dichter wordt het menselijk leven voorgesteld als een klein slagveld." De volledige recensie kan je hier terugvinden: recensie_Trouw_15042016.jpg

18 april 2016 • Pers

Tweede druk in de rekken !

Amper twee weken na de release was de volledige eerste oplage de deur uit. Ik blij. De uitgeverij blij. Maar u stiekem een beetje triest omdat u niet snel genoeg was geweest om een boek te kunnen bemachtigen. Bij deze: het is u vergeven. Iedereen verdient een tweede kans.

05 april 2016 • Optredens

Tweede druk voor Kanonnenvlees!

Maar niet getreurd, op dit moment wordt een tweede druk geprint en naar de boekhandels versleept. Meer Kanonnenvlees voor iedereen!

21 maart 2016 • Pers

En toen was er KANONNENVLEES !

JAHAAA !

Na jaren van schrijven en schaven is het eindelijk zover: op 11 maart verschijnt mijn debuutbundel Kanonnenvlees bij Uitgeverij Atlas Contact.

Over Kanonnenvlees:

" Kanonnenvlees is een poëtische staalkaart van hoe mensen aan elkaar kapotgaan. Soms beetje bij beetje, soms plots en overdonderend. In Kanonnenvlees verzamelt Lotte Dodion de brokstukken van een eerste schooldag, een laatste kus, een gebroken familie… en transformeert scherven tot schoonheid van de rauwere soort. Met chirurgische precisie legt ze wonden bloot en wijst u waar het pijn doet. Angst, afscheid of vluchtgedrag, haar personages zijn gewond en beschadigd, maar niet zielig. Ze dragen hun littekens als eretekens en blijven recht krabbelen. Haar gedichten zijn toegankelijk en eigenzinnig, herkenbaar en verrassend, hard en troostend tegelijk. Kanonnenvlees gaat over vasthouden en loslaten, vallen en verrijzen. Het is een bundel waarvan u niet wil genezen."

Ga kamperen voor de betere boekhandel om zeker te zijn van een eerste druk! Vertrek nu!

04 maart 2016 • Pers

En toen was er een website !

En toen kwam u hier even rondneuzen. En toen staarden we wat naar elkaar. Jongens toch, ik zou de hele dag naar u kunnen kijken. Zoals u kan scrollen. Ongelofelijk.

23 februari 2016 • Pers